Je hebt eindelijk bereikt waar je zo hard voor hebt gewerkt. En toch neem je nauwelijks de tijd om ervan te genieten, want je hoofd is alweer bezig met het volgende. Herkenbaar? Dan ken je perfectionisme van binnenuit – niet als karaktertrek, maar als een stem die zegt dat het nog niet genoeg is.
Perfectionisme is subtieler dan je denkt
Bij perfectionisme denk je misschien aan iemand die alles tot in de puntjes wil regelen. Maar meestal zit het veel dieper verstopt. Het zit in het mailtje dat je voor de vierde keer naleest voordat je op verzenden drukt. In het gesprek dat je ’s avonds in bed nog eens terughaalt: had ik dat niet anders moeten zeggen? In het stemmetje dat na een compliment meteen zegt: ja, maar… Het zit in dingen uitstellen omdat je bang bent dat ze niet goed genoeg worden. In jezelf vergelijken met anderen. In moeilijk nee kunnen zeggen. In het gevoel dat je eerst nog iets moet afmaken voordat je mag ontspannen.
Waarom perfectionisme zo goed vermomd is
Het bijzondere aan perfectionisme: het kan er aan de buitenkant juist heel succesvol uitzien. Je bent gedreven, betrouwbaar, je werkt hard en wilt het graag goed doen. Daar is op zich niets mis mee. Maar ergens verandert die wens om iets goed te doen ongemerkt in de overtuiging dat het nooit goed genoeg is. Dat je nog beter moet. Nog meer je best moet doen. Nog even door moet gaan. Precies daarom is perfectionisme zo moeilijk te herkennen: het verstopt zich achter dingen die we juist waarderen, zoals discipline en ambitie.
Wat probeer je eigenlijk te bereiken?
Een vraag die het verschil maakt: is het werkelijk perfectie die je zoekt, of zit daaronder iets anders? De behoefte om gewaardeerd te worden. Om geen kritiek te krijgen. Om controle te houden. Om erbij te horen. Om niemand teleur te stellen. Of misschien de hoop dat er ooit een moment komt waarop je eindelijk tegen jezelf kunt zeggen: nu ben ik goed genoeg.
Een kijkje in de visualisatie: de werkplaats
In de begeleide visualisatie die bij dit artikel hoort, loop je een rustig pad op en kom je uit bij een werkplaats. Overal liggen dingen waar je in je leven mee bezig bent geweest: werk, plannen, relaties, keuzes. Op de werkbank ligt iets waar duidelijk al heel lang aan gewerkt wordt – een versie van jezelf. Nog iets beter, nog iets mooier, rustiger, succesvoller, sterker, slanker misschien, zelfverzekerder. Ernaast ligt een lijst met voorwaarden: dingen die eerst moeten kloppen voordat je tevreden met jezelf mag zijn.
Wie heeft die lijst eigenlijk opgesteld?
Dat is de vraag die de visualisatie je stelt. Zijn die voorwaarden werkelijk van jou? Of heb je ze ergens onderweg verzameld – van je ouders, school, werk, sociale media, van opmerkingen die iemand ooit maakte? Vaak blijkt dat de lat die we onszelf opleggen niet eens onze eigen lat is.
Perfectionisme loslaten is geen onverschilligheid worden
Misschien denk je: als ik perfectionisme loslaat, gebeurt er niets meer. Maar dat is niet wat er gebeurt. Perfectionisme loslaten betekent niet dat je nergens meer je best voor doet. Het betekent alleen dat je eigenwaarde niet langer voortdurend afhankelijk hoeft te zijn van het resultaat. Dat iets kan mislukken, zonder dat jij mislukt bent. Dat iemand teleurgesteld in je kan zijn, zonder dat jij verkeerd bent. Dat je een fout kunt maken, zonder zelf een fout te zijn.
Beluister de volledige visualisatie
In “Wanneer is het eindelijk goed genoeg?” neem ik je mee naar die werkplaats, om zelf te ontdekken wat er verandert wanneer je voor een moment stopt met proberen een betere versie van jezelf te worden. Zoek een rustig plekje op, zet je koptelefoon op en luister hieronder de volledige visualisatie.
Comments are closed